Filibuster is een allegaartje van klassieke, avant-garde, punk en jazzmuzikanten. Hun geluid gaat terug naar de gitaarmuziek van het midden van de jaren 80 - 90. Ze noemen hun nieuwe stijl al schertsend onironische emo-grunge'. Als u zich daar niks bij kan voorstellen: meer Pumpkins, Nirvana en Weezer, in combinatie met oude invloeden als Sonic Youth en Sebadoh, maar dan schaamteloos hypersensitief. Filibuster sublimeert het experimenteergedrag van de post-punk/noise pioniers en de slacker-filosofie van de alt-rock, grunge en shoegaze tot sterke songs met een rauw gitaargeluid. Hun muziek duwt, sleept, pest en troost. Componisten Karl Stroobant en Timothy Rochtus hebben duidelijk nog een satan of twee in hun hol zitten en die moeten eruit. Rouw, therapeutische weerstand, frauduleuze praktijken op de aandelenmarkt, drugsmisbruik, uit levensmoeheid uw gevoeg doen in bed; kortom allemaal uit het persoonlijk leven gegrepen thema's, waarbij je als luisteraar vooral je fantasie de vrije loop mag laten gaan.